“ทางบ้านแฟนเขาดีมากนะ บอกเลยว่า ไม่เป็นไรลูก เดี๋ยวเราช่วยกันเลี้ยง
แต่ฉันรู้ดีว่า… บ้านฉันจะไม่มีคำพูดแบบนั้นออกมาแน่ ๆ”
ฝ้าย (นามสมมติ) อายุ 23 ปี เป็นลูกคนเดียวของครอบครัวข้าราชการในต่างจังหวัด
เรียนจบปริญญาตรี กำลังจะสอบบรรจุเป็นครูในจังหวัดบ้านเกิด
พ่อแม่เธอเป็นคนเคร่งศีลธรรม และคาดหวังให้ลูกสาวเป็น “แบบอย่างของความดี”
ช่วงระหว่างเตรียมตัวสอบ ฝ้ายเริ่มรู้สึกผิดปกติกับร่างกาย จนไปตรวจและพบว่าท้อง 7 สัปดาห์
เธอบอกแฟนก่อนเป็นคนแรก ซึ่งอีกฝ่ายตกใจแต่ก็ยินดีรับผิดชอบเต็มที่ ครอบครัวของแฟนก็รับรู้และยินดีที่จะมีสมาชิกมาเพิ่ม
“พ่อแฟนพูดว่า แต่งงานเลยก็ได้ เด็กเกิดมาเราจะดูแลด้วยกัน ฉันยิ่งรู้สึกผิด… เพราะรู้ว่าบ้านฉันจะไม่มีทางรับเรื่องนี้ได้แน่ ๆ”
ฝ้ายใช้เวลาหลายวัน คิดซ้ำไปซ้ำมา เธอไม่ได้กลัวการเป็นแม่ ไม่ได้เกลียดเด็กในท้อง แต่กลัวพ่อแม่ผิดหวัง
กลัวสายตาญาติที่เห็นเธอเป็น “แบบอย่าง” กลัวทำลายชื่อเสียงที่ครอบครัวสร้างมา
“บางคนบอกว่า ก็แต่งเลยสิ จะได้จบเรื่อง แต่คนที่โตมาในบ้านแบบฉันจะรู้ว่า… มันไม่ง่ายขนาดนั้น”
เธอเลือกยุติการตั้งครรภ์ โดยไม่ได้บอกครอบครัว และยังคงใช้ชีวิตแบบที่พ่อแม่ภูมิใจในทุกวัน
เธอไม่รู้ว่าทำถูกหรือผิด แค่รู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอทำได้ในตอนนั้น
“ฉันรู้ว่าถ้าพ่อแม่รู้ เขาจะเจ็บ ฉันเลยเลือกเก็บความเจ็บไว้ฝั่งเดียว”