เราเป็นผู้หญิงวัยทำงานธรรมดาคนหนึ่ง
มีแฟน มีงานประจำ มีชีวิตที่ดูเหมือนจะมั่นคง
แต่วันหนึ่ง ขีดสองขีดบนที่ตรวจครรภ์ เปลี่ยนทุกอย่าง
ตอนที่รู้ว่าท้อง เรารู้สึกตกใจ สับสน ปนหวาดกลัว
ไม่ใช่เพราะไม่รู้ว่าท้องมาได้ยังไง
แต่เพราะ…เราไม่รู้จะจัดการกับมันยังไงต่างหาก
แฟนเรา เขาดีในแบบของเขา
เขาบอกให้เก็บเด็กไว้ เดี๋ยวเราก็พร้อมเอง
“เราจะช่วยกันเลี้ยง” เขาว่าแบบนั้น
คนรอบข้างก็บอกให้เก็บไว้ “เด็กคือพรจากฟ้า”
มีแต่เสียงบอกให้ ‘ยอมรับ’ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
แต่ไม่มีใครฟังว่าเรารู้สึกยังไง
เราเงียบ ไม่กล้าเถียง ไม่กล้าพูดออกไปว่า “เรายังไม่พร้อม”
ไม่พร้อมในทุกความหมาย ทั้งร่างกาย จิตใจ และชีวิต
หลังจากคิดอยู่หลายคืน เราตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์
ไม่ได้ง่ายเลย ไม่ได้เร็วเลย
แต่เราเลือกแล้ว… เลือกที่จะไม่เดินทางที่ยังไม่พร้อม
เราไม่บอกใคร นอกจากแฟน และเขาก็ไม่พูดอะไรอีก
แต่หลังจากนั้น… เราได้ยินเสียงลับหลังว่า “เห็นแก่ตัว”
มีคนบอกเราทำบาป ทำให้รู้สึกแย่ไปอีก
เหมือนเราคือคนผิด ที่ไม่ยอมทำตามภาพในหัวของคนอื่น
เราดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดอยู่พักใหญ่
บางคืนร้องไห้โดยไม่มีเสียง
บางวันมองกระจกแล้วไม่อยากสบตาตัวเอง
แต่วันหนึ่ง เราเริ่มถามตัวเองว่า
“ถ้าไม่ใช่เรา แล้วใครจะรู้ว่าชีวิตเราพร้อมหรือไม่พร้อม?”
“ถ้าเราไม่ยอมรับการตัดสินใจของตัวเอง แล้วจะมีใครยอมรับได้?”
เราคิดว่า… การยอมรับ และให้อภัยตัวเอง
คือก้าวแรกของการเยียวยาจริงๆ
ทุกวันนี้ เรายังทำงาน ยังใช้ชีวิต ยังรักคนรอบข้าง
และยังเชื่อว่า การเลือกในวันนั้น
ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนไม่ดี
แค่เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่เข้าใจตัวเองในเวลานั้น
และบางครั้ง… แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้ว